Polska cyrylica

Po co polska cyrylica?

Czy język polski potrzebuje zapisu w cyrylicy? Nie. Ale zapis cyrylicą daje dwie ciekawe korzyści. Po pierwsze, w alfabecie łacińskim nie ma znaków na niektóre słowiańskie głoski i musimy posługiwać się sztucznym rozwiązaniem w postaci dwuznaków: sz, cz, rz, dz, dź, dż, ch. Po drugie, ucząc się języka ukraińskiego czy serbskiego, musimy opanować jednocześnie nowe pismo i nowy język. Polska cyrylica pozwala nauczyć się najpierw pisma, a dopiero później przejść do nauki języka obcego. Jest jeszcze jeden drobiazg techniczny. W języku polskim litera „i” jest dwuznaczna: czasem oznacza samogłoskę, a czasem tylko zmiękczenie. W cyrylicy do zmiękczania mamy oddzielny znak miękki lub litery jotowane. Dzięki temu zapis jest bardziej jednoznaczny i unikamy dziwacznych polskich końcówek z podwójnym „i”.

Z drugiej strony, celem niniejszego projektu nie jest ani ułatwienie Ukraińcom czy Serbom nauki języka polskiego, ani też stworzenie zapisu fonetycznego. Nigdy nie lubiłem dyktand, ale nie możemy pisać „пжы” („pży” zamiast „przy”) ani „гура” („gura” zamiast „góra”), gdy Czesi piszą „při” i „hora”, a Chorwaci „pri” i „gora”. Upraszczanie ortografii powodowałoby dalsze oddalanie się od innych języków słowiańskich, a tym samym coraz gorsze wzajemne rozumienie.